Letërsi shqipe (39)

Showing 1–10 of 39 results

Sort by:
  • img-book
    Rated 3.00 out of 5
    S’di të hesht by: Faslli Haliti

    Faslli Haliti është një ylber i jashtëzakonshëm me një ngjyrë të zezë që ylberët e zakonshëm nuk e kanë. Tërë poetët e mëdhenj të shekujve e kanë pasur një ngjyrë të zezë në jetën e tyre që nga Vijoni dhe deri te Lermontovi, bile harrova Arkilokun buka e të cilit rrinte në majë të shtizës. Unë nuk i përmenda më kot këta emra, pasi të tërë ata që e njohin poezinë e dinë që miku im i dashur, Faslli Haliti, hyn në radhët e këtyre të mëdhenjve. Unë vetë si patriot i pranoj gjenitë e kombit tim, gjë që e bën çdo popull.
    Frederik Rreshpja
    gazeta letrare “Letra XXI”, nëntor 2003

  • img-book
    Shi dhe diell by: Faslli Haliti

    Ka poetë që shkruajnë bukur, me mjeshtëri, një jetë të tërë, por nuk krijojnë stil. Faslli Haliti e ka krijuar stilin e tij dhe është identifikuar në pasqyrën e krijimtarisë së tij që është fusha. Ai nuk mund të kuptohet pa fushën, pa origjinalitetin, koncizitetin dhe pa shqetësimin social. Pra Lasgush Poradeci identifikohet me liqenin, dashurinë dhe yjet, kozmosin, Faslli Haliti, identifikohet me fushën, me poezinë polemike, me peizazhin piktorik filozofik. Faslli Haliti ka ditur ta administrojë talentin. Poezia Njeriu me kobure, poezi antologjike, është konkretja pa mure. Po ti vdekje, bijë e kujt je, poezi kjo që të kujton mençurinë e poetëve të mëdhenj, të poetëve grekë të cilët do ta kishin zili këtë poezi. Dhuna e burgos lirinë, Faslli Haliti e zhburgos lirinë.
    Xhevair Spahiu
    (“Ballkan”, 2008)

  • img-book
    Rated 3.00 out of 5
    Lamtumirë kapedanët e mi by: Faslli Haliti

    Poezia e Faslli Halitit nuk ka firo. Ka gjëra gjë jetojnë gjatë. Tipar tjetër është tendenca e fortë në estetikë, shpirt qytetar, patriotik. Dihet se te çdo njeri fle një luan, por e gjithë puna është se kur zgjohet ky luan te njeri e te tjetri. Te Faslli Haliti, luani është zgjuar herët. Poezia e Faslli Halitit të habit. Na ka habitur në sistemin socialist, na habit edhe sot në sistemin kapitalist. Është thirrje për të vërtetën dhe drejtësinë sociale, përmes metaforës.
    Dritëro Agolli
    “Republika”, 12 maj 1998; “Korrieri”, 29 prill 2006

  • img-book
    Rated 1.00 out of 5
    Para ikjes by: Faslli Haliti
  • img-book
    Rated 3.00 out of 5
    Gjenocid i hirtë by: Roland Spahiu

    Roland Spahiu, një zë i ri i letërsisë shqipe. Botoi së pari romanin “Fluturat”, kushtuar familjes, me një ndjenjë të hollë dhe përshkrime të ngrohta. Leximi i këtij libri lë gjurmë…
    Tani kemi në duar aforizmat e këtij shkrimtari të ri, me një tis poetik dhe madhështinë e fjalës. Aforizmat o janë shkruar nga penat më të fuqishme në botë, ose janë zgjedhur mendimet pikante nga
    veprat më të mira të këtyre autorëve të mëdhenj. Në të gjitha rastet janë kujdesur të tjerët për të hulumtuar veprën e shkrimtarëve, filozofëve, poetëve, psikologëve, njerëzve të shquar në fushat e ndryshme të sportit, artit, kulturës, politikës etj. Lexon mendimet e fuqishme të Roshëfokosë, gjeniut të madh frëng, që me veprën e tij «Mendimet» mbeti i përjetshëm në historinë e mendimit njerëzor. Por lexon aforizmat e Niçes, të Uajlldit, Shopenhauerit, Kafkës e të shumë të tjerëve dhe gjen brumin e jetës. E krahasuar me këto pena të fuqishme e aq të njohura, ti mendon e thua që ku e gjen guximin ky djalosh që përvesh mëngët, hedh mendimet e tij pa u shqetësuar fare dhe u thotë njerëzve të vërtetat që i ndien dhe i sheh, i ngacmon dhe u bën karshillëk, sepse bota tashmë e ka ndryshuar fizionominë e saj, nuk është më ajo e para…

  • img-book
    Fluturat by: Roland Spahiu

    Vera kishte mbërritur para ca javësh, duke sjellë me vete bukuri me bollëk. Me të ndryshuar stina ndryshonte gati gjithçka. Po ta përfytyrojmë stinën si një njeri, ishte si ai që mbante shumë gjëra me vete dhe në secilin stacion, që i kishte katër, nxirrte ato të përshtatshmet me shumicë. Po ta mendojmë si një erë, ishte si ajo që frynte shumë gjëra, por këtë e bënte katër herë në një vit. Por ajo që vërehej, qe se nga një bukuri kalonim në një tjetër, në secilin stacion, në çdonjërën stinë. Sikur nga një ditë në një ditë tjetër. Sikur nga një buzëqeshje në një tjetër. Sikur nga nëna te babai e nga motra te vëllai, sikur, nga prindi te mësuesja. Në malin përballë shtëpisë, në qytetin e Prizrenit, bora e argjendtë, tmerrësisht e bardhë, qe shkrirë para disa ditësh, kështu me kohë duke ia lënë vendin barit të gjelbër, një e gjelbër e plotë, që lëshonte aromë të këndshme gjithandej. Përballë këtij mali, që qe herë i bardhë e herë i gjelbër, jetonte familja Toska, në një shtëpi me dy kate që kishte dritare në formë rombi…